Posts tonen met het label primaire kleuren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label primaire kleuren. Alle posts tonen

maandag 6 juli 2026

Bram van der Leck

KUNSTENAARS | Bram van der Leck


Pionier van de abstracte kunst in Nederland


Personalia Bram van der Leck

Volledige naam: Abraham van der Leck

Geboortejaar: 1876

Geboorteplaats: Utrecht

Jaar van overlijden: 1958

Plaats van overlijden: Blaricum


Biografie

Bram van der Leck behoort tot de belangrijkste vernieuwers van de Nederlandse kunst in de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van de moderne abstracte kunst en was een van de kunstenaars die aan de basis stonden van de invloedrijke kunstbeweging De Stijl. Hoewel zijn naam vaak wordt genoemd naast die van Piet Mondriaan en Theo van Doesburg, ontwikkelde Van der Leck een geheel eigen beeldtaal die hem een bijzondere plaats in de kunstgeschiedenis heeft gegeven.

Zijn werk kenmerkt zich door een opvallende eenvoud. Met behulp van rechte lijnen, geometrische vormen en heldere primaire kleuren probeerde hij de essentie van de zichtbare werkelijkheid weer te geven. Daarmee leverde hij een belangrijke bijdrage aan de overgang van figuratieve naar abstracte kunst.


Opleiding en vroege carrière

Bram van der Leck werd geboren in Utrecht en volgde zijn opleiding aan de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers en later aan de kunstnijverheidsschool. In zijn vroege jaren werkte hij onder meer als ontwerper van glas-in-loodramen, mozaïeken en decoratieve kunstwerken.

Deze werkzaamheden hadden grote invloed op zijn latere stijl. De vlakverdeling, duidelijke contouren en sterke kleurcontrasten die in glas-in-lood voorkomen, zijn ook terug te vinden in zijn schilderijen. Aanvankelijk schilderde hij nog herkenbare onderwerpen zoals arbeiders, dieren en landschappen, maar gaandeweg vereenvoudigde hij deze voorstellingen steeds verder.

Hij zocht naar een manier om vormen terug te brengen tot hun meest wezenlijke kenmerken. Hierdoor ontstond een steeds abstractere beeldtaal.


De weg naar abstractie

Een belangrijk kenmerk van Van der Lecks werk is dat hij de werkelijkheid nooit volledig losliet. Zelfs in zijn meest abstracte composities ligt vaak een herkenbaar onderwerp aan de basis. Mensen, dieren of objecten worden teruggebracht tot eenvoudige kleurvlakken en lijnen, waardoor alleen de essentie overblijft.

Zijn gebruik van rood, geel, blauw, zwart en wit werd een belangrijk onderdeel van zijn stijl. Deze kleuren gebruikte hij niet alleen vanwege hun visuele kracht, maar ook omdat zij volgens hem een universele beeldtaal konden vormen.

Van der Leck geloofde dat kunst niet afhankelijk hoefde te zijn van decoratieve details. Door vereenvoudiging kon een krachtiger en duidelijker beeld ontstaan.


Stroming

De Stijl en het neoplasticisme

Bram van der Leck wordt vooral gerekend tot De Stijl en het daarmee verbonden neoplasticisme. Deze kunststroming ontstond rond 1917 en streefde naar een universele beeldtaal gebaseerd op geometrische vormen, rechte lijnen en primaire kleuren.

Samen met kunstenaars als Piet Mondriaan en Theo van Doesburg werkte Van der Leck mee aan de ontwikkeling van deze vernieuwende ideeën. Hoewel hij later zijn eigen weg ging en niet altijd dezelfde opvattingen had als zijn collega's, bleef zijn werk sterk verbonden met de idealen van De Stijl.

Zijn invloed reikte bovendien verder dan de schilderkunst. Ook op het gebied van architectuur, vormgeving en toegepaste kunst hebben zijn ideeën een belangrijke rol gespeeld.


Betekenis voor de kunstgeschiedenis

Bram van der Leck wordt tegenwoordig beschouwd als een van de grote pioniers van de moderne Nederlandse kunst. Zijn zoektocht naar eenvoud, helderheid en abstractie heeft een blijvende invloed gehad op generaties kunstenaars en ontwerpers.

Door herkenbare vormen terug te brengen tot hun essentie wist hij een brug te slaan tussen de zichtbare werkelijkheid en de abstracte kunst. Daarmee leverde hij een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de moderne beeldtaal van de twintigste eeuw.

Zijn werk blijft een inspirerend voorbeeld van hoe kunst kan streven naar eenvoud zonder aan kracht of betekenis te verliezen.

 


Stromingen en richtingen

Kunstenaars

Overige begrippen en termen

Kunstenaarsgereedschappen

Kunstenaarsmaterialen

korte berichten, nieuwe kunst etc.


 LEES JIJ JETJE'S DAG OOK AL?


 

Waar kunstenaars zich thuis voelen

zaterdag 2 februari 2019

Neo-plasticisme

 





KUNSTSTROMINGEN | Neo-plasticisme


De zoektocht naar harmonie en eenvoud


Een revolutionaire kunststroming in de 20e eeuw

Het neo-plasticisme behoort tot de invloedrijkste kunststromingen van de twintigste eeuw. Deze richting ontstond in Nederland en wordt vooral geassocieerd met kunstenaars als Piet Mondriaan, Theo van Doesburg en Gerrit Rietveld. Hun werk vormde de basis van een geheel nieuwe manier van denken over kunst, vormgeving en architectuur.

Het neo-plasticisme was nauw verbonden met de kunstbeweging De Stijl, die in 1917 werd opgericht. De kunstenaars van deze beweging waren ervan overtuigd dat kunst niet langer alleen een weergave van de zichtbare werkelijkheid moest zijn. In plaats daarvan zochten zij naar universele principes die voor iedereen begrijpelijk zouden zijn.

Door alle overbodige details weg te laten, hoopten zij de essentie van vorm, kleur en compositie zichtbaar te maken.

De stroming ban get neo-plasticisme wordt ook met "Nieuwe Beelding" aangeduid.

Terug naar de basis

Het neo-plasticisme kenmerkt zich door een sterke vereenvoudiging van vormen. Organische lijnen, decoratieve elementen en natuurgetrouwe afbeeldingen verdwenen vrijwel volledig uit het kunstwerk. Wat overbleef waren rechte horizontale en verticale lijnen, gecombineerd met eenvoudige geometrische vormen.

Vooral vierkanten en rechthoeken speelden een belangrijke rol. Volgens de kunstenaars achter het neo-plasticisme vertegenwoordigden deze vormen orde, stabiliteit en evenwicht. Door uitsluitend gebruik te maken van deze basisvormen ontstond een heldere en overzichtelijke beeldtaal.

Deze vereenvoudiging was geen beperking, maar juist een bewuste keuze. Men geloofde dat de zuiverste vormen ook de meest universele betekenis konden dragen.


Neo-plasticisme

Het gebruik van primaire kleuren

Naast de geometrische vormen speelde kleur een centrale rol binnen het neo-plasticisme. De kunstenaars beperkten zich grotendeels tot de primaire kleuren rood, geel en blauw. Daarnaast werden zwart, wit en soms grijstinten gebruikt.

Deze beperkte keuze was onderdeel van de filosofie achter de stroming. Door slechts enkele kleuren toe te passen ontstond een krachtige visuele helderheid. De kleuren werden niet gebruikt om emoties of sfeer uit te drukken, maar als bouwstenen van de compositie.

In veel werken van Mondriaan zien we grote witte vlakken die worden afgewisseld met rechthoeken in rood, geel of blauw. Zwarte lijnen verdelen het oppervlak in een zorgvuldig uitgebalanceerd geheel. Het resultaat oogt eenvoudig, maar is vaak gebaseerd op een zeer nauwkeurige afweging van verhoudingen en ritme.

Meer dan schilderkunst

Het neo-plasticisme beperkte zich niet tot schilderkunst. De ideeën van de beweging werden ook toegepast in architectuur, meubelontwerp, grafische vormgeving en interieurkunst.

Een van de bekendste voorbeelden is het werk van Gerrit Rietveld. Zijn beroemde Rood-blauwe stoel laat zien hoe de principes van het neo-plasticisme vertaald konden worden naar driedimensionale objecten. Ook het Rietveld Schröderhuis geldt als een iconisch voorbeeld van de invloed van De Stijl op de architectuur.

Hierdoor groeide het neo-plasticisme uit tot veel meer dan een schilderstijl. Het werd een complete visie op vormgeving en leefomgeving.

Een zoektocht naar universele harmonie

De kunstenaars van het neo-plasticisme geloofden dat kunst kon bijdragen aan een betere en harmonieuzere wereld. Zij leefden in een periode van grote maatschappelijke veranderingen, waaronder de gevolgen van de Eerste Wereldoorlog. Veel kunstenaars verlangden naar orde, balans en een nieuwe vorm van eenheid.

Door kunst terug te brengen tot haar meest fundamentele elementen hoopten zij een universele beeldtaal te creëren die boven cultuur, taal en nationaliteit uitstijgt. Deze idealistische gedachte vormt een belangrijk onderdeel van de beweging.

Het ging niet alleen om esthetiek, maar ook om een filosofische zoektocht naar evenwicht en harmonie.

Invloed op latere kunststromingen

De invloed van het neo-plasticisme reikt ver voorbij de grenzen van Nederland. De nadruk op abstractie, geometrie en structuur vormde een belangrijke inspiratiebron voor latere stromingen zoals het constructivisme, de minimalistische kunst en delen van het abstract expressionisme.

Ook in moderne architectuur, industrieel ontwerp en grafische vormgeving zijn de ideeën van het neo-plasticisme nog altijd zichtbaar. De eenvoudige vormen, strakke lijnen en heldere kleuren zijn uitgegroeid tot een tijdloze beeldtaal.

Daardoor behoort het neo-plasticisme tot de meest invloedrijke kunststromingen van de moderne tijd.

Typerende kunstenaars voor het Neo-plasticisme



Fauvisme

KUNSTSTROMINGEN | Fauvisme


Het fauvisme was van korte duur


Van scheldwoord naar een begrip


Het fauvisme is een richting in de schilderkunst die in 1905 opkwam. "fauve" is Frans voor "wilde" en dit typeert de schilderwerken in krachtige penseelstreken. Omdat de stroming in 1907 al weer verdwenen was mag het fauvisme wel gezien worden als de kortst durende kunstrichting ooit.

Matisse. Vrouw met hoed. Public domain
Matisse. Vrouw met hoed. Public domain

 

Herkenbaar aan de felle, vaak primaire kleuren

Bij het fauvisme wordt veel gebruik gemaakt wordt van primaire en liefst complementaire kleuren. Deze vrij felle kleuren worden in rauwe, zware penseelstreken opgezet in grote kleurvlakken, waarbij details slechts een ondergeschikte rol in het schilderwerk spelen.

De oorsprong van de naam fauvisme

De naam komt van een commentaar van de kunstcriticus  Louis Vauxcelles. Bij een expositie in de herfstsalon in Parijs noemde deze het getoonde werk het werk van "fauves". Hij vond de schilderstijl agressief met te weinig gevoel voor nuance. Overigens wordt het fauvisme ook wel met het "Frans expressionisme" aangeduid.



Matisse als informeel leider

Een bekend aanhanger van het fauvisme is Matisse, die ook vaak als de informele leider van de beweging wordt gezien. Kleur speelde niet meer de rol die het altijd gespeeld had. Natuurlijke of realistische kleuren deden er bij de fauvisten niet toe.  De kleuren zijn bij het echte fauvisme vaak verre van natuurgetrouw. Blauwe bomen in een groene lucht zijn geen enkel probleem.

Doorborduren op het post-impressionisme

Wel maakte men dankbaar gebruik van de eerdere experimenten met kleur van de post-impressionisten. Schilders als Seurat en Signac hadden het werken met kleuren aardig op zijn kop gezet en daar werd nu op verder gewerkt. 

Verschil met andere richtingen is vaak klein

Omdat men zich eigenlijk niet aan enige regel hield, maakte het fauvisme de weg vrij voor grotere  richtingen die dat ook niet deden zoals het kubisme en het expressionisme. Gezien de sterke verwantschap met het expressionisme is het niet altijd even simpel om het verschil tussen fauvisme en expressionisme aan te geven. Sommigen zien het fauvisme als een onderstroom van het expressionisme of zelfs een ver doorgevoerde variant.

Matisse. the-joy-of-life   Public domain
Matisse. the-joy-of-life   Public domain



Basis in Zuid Frankrijk

De fauvisten hadden een voorkeur voor werken in het zuiden van Frankrijk zoals in Marseille en st Tropez, waar veel licht en felle kleuren terug te vinden waren.

Andere kenmerkende kunstenaars in het fauvisme

Maurice de Vlaminck "Aan de bar"  public domain
Maurice de Vlaminck "Aan de bar"  public domain


Hoe kan ik als kijker kunst uit de stroming van het fauvisme herkennen

Het fauvisme is een kunststroming die je als kijker vaak direct voelt voordat je precies begrijpt waarom. 

De schilderijen uit deze stroming lijken energiek, fel, spontaan en soms bijna “wild”. Dat is niet toevallig: de naam fauves betekent letterlijk “wilde dieren”. De stroming ontstond rond 1905 in Frankrijk en kunstenaars wilden vooral emotie, kleur en vrijheid tonen in plaats van een natuurgetrouwe weergave.

Bekende kunstenaars uit het fauvisme zijn onder meer Henri Matisse, André Derain en Maurice de Vlaminck.

Typische kenmerken waaraan je fauvisme herkent

1. Het gebruik van extreem felle, verzadigde kleuren

Dit is het belangrijkste kenmerk.

Fauvisten gebruikten:

  • Pure, onverdunde kleuren;
  • Kleuren rechtstreeks uit de tube;
  • Onnatuurlijke kleurcombinaties.

Een gezicht kon rustig groen zijn, een lucht rood en schaduwen dieppaars. De kleur hoefde in  geen enkel geval realistisch te zijn, maar moest wel het goede gevoel oproepen.

Bijvoorbeeld:

  • Een boom hoeft niet bruin en groen te zijn
  • Een zee kan oranje worden geschilderd
  • Huid kan blauw, geel of rood zijn

Kleur is dus belangrijker dan werkelijkheid.

2. Er is sprake van duidelijk zichtbare en losse penseelstreken

Fauvistische schilderijen ogen vaak snel en spontaan gemaakt.

Je ziet:

  • Ddikke verfstreken;
  • Losse contouren;
  • Weinig gladde afwerking;
  • Krachtige beweging in de verf.

Dat geeft energie aan het werk.

3. Er is bij de fauvisten weinig aandacht voor realistische details

Fauvisten wilden geen fotografische werkelijkheid schilderen.

Daarom zie je vaak:

  • Vereenvoudigde vormen;
  • Weinig perspectief;
  • Platte vlakken;
  • Minimale details.

Het schilderij draait meer om sfeer en expressie dan om precisie.

4. De aanwezigheid van vaak sterke contrasten

Fauvisten gebruikten vaak kleuren die botsen of juist heel sterk tegenover elkaar staan.

Denk aan:

  • Rood naast groen;
  • Blauw naast oranje;
  • Geel naast paars.

Daardoor krijgen schilderijen uit het fauvisme een krachtige visuele spanning.


André Derain, "Gezicht op de brug en de rivier" Public domain



5. Fauvisten stellen emotie boven de werkelijkheid

Het gevoel van de kunstenaar staat centraal.

Vraag jezelf als kijker af:

  • Welke emotie geeft dit werk?
  • Voelt het vrolijk, agressief, warm of onrustig?
  • Welke rol speelt kleur daarin?

Bij het fauvisme is emotie belangrijker dan correcte weergave.

Maurice de Vlaminck "Aan de bar"  public domain

Onderwerpen die binnen het fauvisme vaak voorkomen

Veel fauvisten schilderden onderwerpen als:

  • Landschappen;
  • Havens;
  • Mensen;
  • Interieurs;
  • Mediterrane scènes;
  • Stillevens.

Maar zelfs deze gewone onderwerpen krijgen door de gebruikte kleuren een bijna explosieve uitstraling.

Waar moet je als kijker naar fauvistisch werk speciaal op letten?

Probeer eens bewust te kijken naar:

Het kleurgebruik

Vraag je eerst af:

  • Zijn de kleuren realistisch?
  • Waarom zou de kunstenaar deze kleuren kiezen?

De opgewekte energie

  • Voelt het schilderij rustig of juist levendig?

Is en sprake van opvallende vereenvoudiging

  • Welke details zijn bewust weggelaten?

Is er sprake van veel contrast

  • Welke kleuren trekken direct je aandacht?

Verschil met andere stromingen

Fauvisme versus impressionisme

Bij het impressionisme draait het om:

  • Licht;
  • Sfeer;
  • Natuurlijke indrukken.

Bij het fauvisme draait het om:

  • Expressieve kleur;
  • Kracht;
  • Emotie.

Fauvisme versus expressionisme

Het fauvisme lijkt op het eerste gezicht veel op het expressionisme, maar is meestal:

  • Lichter;
  • Kleurrijker;
  • Decoratiever.

Expressionisme wordt vaak donkerder en emotioneler geladen.

Een handige kijkmethode

Als je er nog aan twijfelt of een werk al of niet fauvistisch is, stel jezelf dan deze vragen:

  • Zijn de kleuren onnatuurlijk fel?
  • Is kleur belangrijker dan detail?
  • Zijn de penseelstreken zichtbaar?
  • Oogt het werk spontaan en energiek?
  • Is realisme minder belangrijk dan gevoel?

Kun je meerdere keren “ja” antwoorden, dan kijk je waarschijnlijk naar kunst uit het fauvisme.

Bekende werken uit het  om eens te bekijken

Kijk bij de werken van:

  • Henri Matisse;
  • André Derain;
  • Raoul Dufy;
  • Kees van Dongen.

Quotes en uitspraken over het fauvisme

Enkele bekende en veel geciteerde uitspraken over het fauvisme, kleur en expressie van kunstenaars die met deze stroming verbonden zijn, zijn de volgende:

“Wanneer ik groen gebruik, betekent dat niet gras. Wanneer ik blauw gebruik, betekent dat niet lucht.”
Henri Matisse

Bovestaande quote vat perfect samen dat kleur bij het fauvisme vooral emotioneel en expressief wordt gebruikt.

“Ik wil met kleur een emotie bereiken.”
Henri Matisse

“Kleur helpt mij mijn gevoel uit te drukken.”
André Derain

“Het fauvisme was een beproeving door vuur.”
Henri Matisse

Matisse bedoelde hiermee dat het fauvisme een radicale zoektocht was naar artistieke vrijheid.

“Instinct moet de baas zijn.”
Maurice de Vlaminck

Een typische fauvistische gedachte: Spontaniteit en gevoel zijn belangrijker dan academische regels.

“Ik wilde schilderen met het hart en de nieren.”
Maurice de Vlaminck

“Kleur was voor ons dynamiet.”
André Derain

Deze uitspraak laat zien hoe revolutionair kleurgebruik voor de fauvisten voelde.

“Exactheid is niet de waarheid.”
Henri Matisse

“Ik droom van een kunst van evenwicht, zuiverheid en rust.”
Henri Matisse

Kees van Dongen, "Zelf portrait" Public domain

Hoe maak je zelf duidelijk herkenbaar fauvistisch werk?

Fauvisme is een kunststroming die vooral bekendstaat om het gebruik van krachtige, onnatuurlijke kleuren, spontane penseelstreken en een directe, emotionele benadering van de werkelijkheid. De fauvisten wilden niet de zichtbare werkelijkheid kopiëren, maar de beleving ervan uitdrukken. Wanneer je zelf werk wilt maken dat direct als fauvistisch herkenbaar is, draait het vooral om durf, eenvoud en kleur.

Kies een eenvoudig onderwerp

Fauvisten kozen vaak alledaagse onderwerpen. Denk aan:

  • Landschappen
  • Bloemstillevens
  • Portretten
  • Interieurs
  • Straatgezichten
  • Bomen en tuinen
  • Zeegezichten

Het onderwerp hoeft niet ingewikkeld te zijn. Juist een eenvoudige compositie geeft alle ruimte aan kleur en expressie.

Gebruik gerust onnatuurlijke kleuren

Dit is misschien wel het belangrijkste kenmerk.

Schilder een boom gerust:

  • blauw
  • paars
  • rood
  • oranje

Maak de lucht:

  • geel
  • roze
  • felgroen

Een gezicht mag bestaan uit:

  • paarse schaduwen
  • groene neus
  • rode wangen
  • blauwe kin

Vraag jezelf voortdurend af:

"Welke kleur voelt goed?"

Niet:

"Welke kleur zie ik?"

Werk vooral met zuivere kleuren

Gebruik kleuren zoveel mogelijk rechtstreeks uit de tube.

Bijvoorbeeld:

  • cadmiumrood
  • ultramarijn
  • kobaltblauw
  • citroengeel
  • cadmiumgeel
  • vermiljoen
  • smaragdgroen
  • viridiaan
  • magenta

Meng zo weinig mogelijk grijstinten.

Hoe zuiverder de kleuren blijven, hoe krachtiger het fauvistische effect.

Maak gebruik van sterke kleurcontrasten

Fauvisten hielden van botsende kleuren.

Combineer bijvoorbeeld:

  • rood naast groen
  • geel naast paars
  • blauw naast oranje
  • roze naast gifgroen
  • turkoois naast rood

Juist die spanning zorgt voor energie in het schilderij.

Vereenvoudig de vormen die je gebruikt

Werk niet alle details uit.

Laat weg:

  • kleine blaadjes
  • individuele haren
  • bakstenen
  • fijne texturen

Zoek naar de grote vlakken.

Vraag jezelf af:

"Kan dit eenvoudiger?"

Werk met duidelijk zichtbare penseelstreken

Verberg de verfstreken niet.

Laat iedere streek zichtbaar zijn.

Gebruik:

  • brede kwasten
  • stevige halen
  • losse bewegingen
  • dikke verf

Het schilderij mag zichtbaar geschilderd zijn.

Maak gebruik van donkere contouren

Veel fauvisten zetten vormen aan met donkere lijnen.

Dat kan met:

  • donkerblauw
  • donkerpaars
  • zwart
  • donkergroen

Daardoor blijven de kleurvlakken duidelijk van elkaar gescheiden.

Denk in kleurvlakken

In plaats van alles geleidelijk in elkaar over te laten lopen, maak je grote kleurvlakken.

Bijvoorbeeld:

  • één vlak voor een boomstam
  • één vlak voor een grasveld
  • één vlak voor de lucht

Weinig overgangen zorgen voor meer kracht.

Laat emotie belangrijker zijn dan werkelijkheid

Vraag jezelf tijdens het schilderen af:

  • Welke sfeer wil ik oproepen?
  • Welke kleuren passen daarbij?
  • Welke kleuren maken mij blij?
  • Welke kleuren maken spanning?

De emotie bepaalt de kleurkeuze.

Gebruik een eenvoudige compositie

Fauvistische schilderijen zijn meestal overzichtelijk.

Plaats:

  • een boom centraal
  • een huis tegen een heuvel
  • een vaas bloemen op tafel
  • een gezicht beeldvullend

Een heldere compositie laat de kleuren optimaal spreken.

Werk snel en daardoor intuïtief

Fauvisme draait om spontaniteit.

Probeer een schilderij eens binnen:

  • 30 minuten
  • 1 uur
  • maximaal 2 uur

Te lang doorwerken leidt vaak tot overcorrectie en verlies van de oorspronkelijke energie.

Durf rustig eens flink te overdrijven

  • Maak kleuren feller.
  • Maak contrasten groter.
  • Maak schaduwen paars.
  • Maak zonlicht oranje.
  • Maak gras rood als dat beter voelt.
  • Overdrijving hoort bij de stijl.

Laat eens wat wit doek zichtbaar

Niet ieder stukje hoeft volledig dichtgeschilderd te zijn.

Soms versterken kleine open plekken juist de levendigheid van het werk.

Maak gebruik van dikke verf

Bij voorkeur schilder je met een royale hoeveelheid verf.

Impasto geeft:

  • meer levendigheid
  • meer lichtwerking
  • meer tastbaarheid

De verf wordt onderdeel van de expressie.

Oefening in het fauvistisch schilderen

Maak een schilderij van een eenvoudig landschap en leg jezelf de volgende regels op:

  • Gebruik maximaal zes kleuren.
  • Meng zo weinig mogelijk.
  • Gebruik alleen felle kleuren.
  • Werk met grote kleurvlakken.
  • Maak geen realistische schaduwen.
  • Gebruik zichtbare penseelstreken.
  • Maak het schilderij binnen één uur af.
  • Vraag je bij elke kleurkeuze af wat de sfeer versterkt, niet wat natuurgetrouw is.

Door deze beperkingen ga je automatisch losser werken en ontdek je hoe krachtig kleur op zichzelf kan zijn.

Controlelijst: is je werk echt fauvistisch?

Aan het einde kun je jezelf deze vragen stellen:

  • Zijn de kleuren die ik gebruik duidelijk onnatuurlijk?
  • Zijn mijn kleuren intens en zuiver?
  • Is de emotie belangrijker dan de werkelijkheid?
  • Zijn de penseelstreken goed zichtbaar?
  • Zijn vormen vereenvoudigd?
  • Zijn kleurcontrasten voldoende sterk?
  • Is het schilderij energiek en spontaan?
  • Voelt het geheel levendig en expressief?

Kun je de meeste vragen van dit lijstje met "ja" beantwoorden, dan is de kans groot dat je werk een duidelijk herkenbare fauvistische uitstraling heeft. De essentie van het fauvisme is niet het kopiëren van een vaste stijl, maar het onbevangen inzetten van kleur als belangrijkste middel om emotie, sfeer en persoonlijkheid over te brengen. 

Daardoor krijgt zelfs een eenvoudig onderwerp een krachtige, uitbundige en direct herkenbare uitstraling.

dinsdag 29 januari 2019

Absolute kunst

KUNSTTERMEN | Absolute kunst


Wat is absolute kunst dan wel concrete kunst?


Absolute kunst heeft niets herkenbaars mee

We spreken van absolute kunst als er in het getoonde kunstwerk echt niets concreets meer terug valt te vinden, zodat de afbeelding daarmee volledig hangt op de in het kunstwerk gebruikte technieken. Het mag duidelijk zijn dat daarmee de absolute kunst heel dicht tegen de abstracte kunst aan hangt.  Volgens de kunstenaar Adolf Hoelzel hebben we het hier over de kunstvorm, die het minste door de gebruikte technieken is beïnvloed. En ook daarmee lijkt er een link met de abstracte kunst te zijn, waar de techniek ook nauwelijks nog een rol speelt, maar waarbij het goed gebruiken van de juist techniek toch ondergeschikt is aan het uitdrukkingsvermogen van de kunstenaar.

Ook Kandinsy sluit zich bij deze benadering aan, hoewel hij wel inzag dat kleuren en vormen op zichzelf ook een doel hebben en als zodanig toch een hulpmiddel vormen om je uit te drukken. Ook met vormen en kleuren is een soort van taal mogelijk. 


Concrete kunst in plaats van absolute kunst

Sommige kunstenaars gebruikten ook de term "concrete kunst" waarbij eigenlijk min of meer hetzelfde als absolute kunst werd bedoeld.

Kenmerken absolute kunst

Kenmerkend bij absolute kunst is dat de werken bestaan uit gekleurde vlakken, die al dan niet met contrasterende lijnen van elkaar te scheiden zijn. Het schilderij stelt wat dat betreft in zekere zin wel iets voor, maar het is toch ook weer op een vervreemde manier weergegeven.

Piet Mondriaan en de absolute kunst

De schilderijen van Piet Mondriaan worden door sommige kunstcritici wel in de categorie van de "absolute kunst" geplaatst. Maar over die plaatsing is echter geen overeenstemming over. De meningen op dit punt lopen behoorlijk uiteen.  Andere critici zijn namelijk van mening dat Mondriaan veel meer tot de abstracte schilders gerekend moet worden. Het werk van Mondriaan was kennelijk zo vernieuwend dat het zich slecht in hokjes laat plaatsen, wat op zich natuurlijk alleen maar de kwaliteit van het werk van Mondriaan onderstreept.

Absolute kunst maakt veel discussie mogelijk 

Dit soort discussies is eigenlijk ook het grote probleem met absolute kunst.  Dat er zulke uitgesproken verschillen van mening en interpretatie mogelijk zijn, geeft natuurlijk al duidelijk aan dat de interpretatie van wat nu eigenlijk absolute kunst is, behoorlijk subjectief is. 

Het is moeilijk om het eigen gelijk in deze op de tafel te krijgen zodat de andere partij overtuigd raakt. 

Maar omgekeerd is het meestal ook heel lastig om het ongelijk van de andere partij aan te tonen. 

Daarvoor is dit gebied te weinig concreet en afgebakend. Maar dat de absolute kunst juist daardoor voor levendige discussies kan zorgen is wel zeker en als zodanig heeft het daarmee het eigen nut al meer dan voldoende aangetoond. 

Zelf een absoluut kunstwerk maken

De beste manier om je in de absolute kunst te verdiepen is altijd nog om er zelf mee aan de gang te gaan. Maar hoe begin je dan en waar let je op? 

Wanneer je een werk van absolute kunst wilt maken, vertrek je vanuit een heel ander uitgangspunt dan wanneer je een verhaal, landschap of maatschappelijk thema wilt schilderen. Bij absolute kunst staat de kunst zelf centraal. Niet de afbeelding, niet de boodschap en niet de herkenbaarheid, maar wel de werking van kleur, vorm, lijn, ritme, compositie, materiaal en ruimte.

Je begint daarom niet met de vraag: "Wat wil ik afbeelden?", maar met: "Welke visuele ervaring wil ik laten ontstaan?"

Een mogelijke werkwijze ziet er zo uit.

1. Laat het onderwerp los

Probeer bewust geen landschap, gezicht, bloem of object in gedachten te nemen. Zie het doek als een leeg speelveld waarop uitsluitend beeldende elementen met elkaar in relatie staan.

Vraag jezelf af:

  • Welke spanning zoek ik?
  • Welke rust wil ik oproepen?
  • Welke beweging wil ik zichtbaar maken?

2. Kies een beperkt uitgangspunt

Absolute kunst ontstaat vaak vanuit beperking.

Bijvoorbeeld:

  • alleen horizontale lijnen
  • uitsluitend cirkels
  • één kleur in verschillende tonen
  • alleen zwart en wit
  • herhaling van één vorm
  • uitsluitend dikke verfstructuur

Juist door beperkingen ontstaan verrassende mogelijkheden.

3. Bepaal je regels

Veel kunstenaars werken met een eigen systeem.

Voorbeelden:

  • elke vorm mag maar één keer voorkomen;
  • alle lijnen moeten elkaar raken;
  • de compositie groeit van links naar rechts;
  • iedere nieuwe kleur moet reageren op de vorige.

Zo ontstaat een intern logisch geheel.

4. Werk vanuit het schilderij zelf

Kijk voortdurend naar wat het doek nodig heeft.

Niet:

"Hier moet een boom komen."

Maar:

"Hier ontbreekt spanning."

Of:

"Dat vlak trekt te veel aandacht."

Het schilderij vertelt als het ware welke volgende stap nodig is.

5. Zoek naar evenwicht

Absolute kunst draait vaak om relaties tussen:

  • groot en klein
  • licht en donker
  • druk en leeg
  • warm en koud
  • glad en ruw
  • ritme en onderbreking

Het gaat niet om afzonderlijke vormen, maar om hun onderlinge werking.

6. Accepteer dat betekenis vanzelf ontstaat

Veel kunstenaars denken dat absolute kunst geen betekenis heeft.

Dat is niet helemaal waar.

Ze vertrekt niet vanuit betekenis, maar kijkers zullen er vrijwel altijd een betekenis in ontdekken. Dat hoeft de kunstenaar niet te sturen.

7. Blijf schrappen

Vraag jezelf steeds af:

  • Is dit element echt nodig?
  • Wordt het schilderij sterker zonder?
  • Kan het eenvoudiger?

Vaak wordt een werk krachtiger door iets weg te halen dan door iets toe te voegen.

8. Stop wanneer het werk zelfstandig is

Een interessant criterium is:

Kan het schilderij zichzelf dragen zonder uitleg?

Als het antwoord ja is, ben je waarschijnlijk dicht bij wat veel kunstenaars onder absolute kunst verstaan.

Een praktisch voorbeeld

Stel dat je besluit alleen met vier kleuren te werken:

  • wit
  • zwart
  • okergeel
  • ultramarijn

Je spreekt met jezelf af:

  • alleen rechthoeken;
  • geen diagonalen;
  • maximaal twintig vlakken;
  • ieder vlak moet invloed hebben op minstens twee andere vlakken.

Vervolgens bouw je het schilderij langzaam op. Niet omdat het ergens op moet lijken, maar omdat iedere nieuwe vorm de balans van het geheel verandert. Soms verwijder je een vlak weer, soms maak je een kleur lichter of donkerder. Uiteindelijk ontstaat een beeld dat volledig bestaat uit onderlinge verhoudingen. Het werk verwijst nergens naar buiten zichzelf; het is zijn eigen onderwerp.

Een andere manier om naar absolute kunst te kijken

Je kunt absolute kunst vergelijken met muziek zonder tekst. Een symfonie hoeft geen verhaal te vertellen om ontroerend of spannend te zijn. De betekenis ontstaat uit toonhoogte, ritme, dynamiek en harmonie.

Bij een schilderij gebeurt hetzelfde met kleur, lijn, vorm, textuur en compositie. De ervaring ontstaat door de onderlinge relaties van die elementen, niet doordat de kijker een herkenbaar onderwerp ziet.

Dat vraagt van de kunstenaar een andere houding. Je bent niet langer bezig met het weergeven van de werkelijkheid, maar met het onderzoeken van de mogelijkheden van het beeld zelf. Iedere penseelstreek is een beslissing over evenwicht, ritme en spanning. Vanuit die voortdurende dialoog tussen maker en doek kan een werk ontstaan dat volledig op eigen kracht bestaat: een schilderij dat niets hoeft uit te beelden om overtuigend te zijn.

Waar moet ik op letten als ik een stuk absolute kunst wil herkennen en interpreteren?

Een werk van absolute kunst vraagt om een andere manier van kijken dan een figuratief schilderij. Bij een landschap zoek je naar de afgebeelde plek, bij een portret naar de persoon en bij een historisch tafereel naar het verhaal. Bij absolute kunst zijn die vragen vaak minder relevant. De centrale vraag wordt: hoe werkt dit beeld als beeld?

Hier zijn de belangrijkste aandachtspunten.

1. Zoek niet direct naar een voorstelling

De eerste neiging is vaak om herkenbare vormen te zoeken.

  • "Dat lijkt op een boom."
  • "Ik zie een gezicht."
  • "Is dat een huis?"

Probeer die behoefte even los te laten. Ook als je toevallig iets herkent, hoeft dat niet de bedoeling van de kunstenaar te zijn.

Vraag jezelf liever af:

  • Waarom is deze vorm hier?
  • Hoe verhoudt deze vorm zich tot de rest?

2. Kijk naar de compositie

Compositie is vaak het fundament van absolute kunst.

Let op:

  • balans of juist onbalans;
  • symmetrie of asymmetrie;
  • open of gesloten compositie;
  • richting waarin je oog beweegt;
  • ritme van herhalingen.

Vraag jezelf af:

"Waar blijft mijn oog steeds terugkomen?"

3. Onderzoek de kleur

Kleur is nooit zomaar decoratie.

Kijk bijvoorbeeld naar:

  • warme tegenover koele kleuren;
  • complementaire contrasten;
  • verzadigde en gedempte kleuren;
  • grote en kleine kleurvlakken;
  • kleurverlopen.

Vraag jezelf af welke invloed de kleuren op je stemming hebben.

4. Bestudeer de vormen

Zijn de vormen:

  • geometrisch?
  • organisch?
  • strak?
  • grillig?
  • groot?
  • klein?
  • herhalend?

Vaak ontstaat de kracht juist uit de onderlinge verhouding tussen vormen.

5. Kijk naar de lijn

Lijnen bepalen beweging.

Zijn ze:

  • recht;
  • gebogen;
  • onderbroken;
  • krachtig;
  • dun;
  • dik?

Volg met je ogen waar de lijnen je naartoe leiden.

6. Bekijk het materiaal

Vraag jezelf af:

  • Is de verf dik of dun?
  • Zie je penseelstreken?
  • Is het oppervlak glad?
  • Is structuur belangrijk?

Bij absolute kunst kan de materie zelf onderdeel van het werk zijn.

7. Let op ritme

Veel abstracte en absolute kunst lijkt verrassend veel op muziek.

Zoek naar:

  • herhaling;
  • pauzes;
  • versnellingen;
  • vertragingen;
  • accenten.

Een schilderij kan een visueel ritme hebben zonder iets af te beelden.

8. Kijk naar de ruimte

Onderzoek:

  • lijkt het beeld diep?
  • of juist volledig vlak?
  • ontstaan er spanningen tussen voor- en achtergrond?
  • hoe wordt leegte gebruikt?

Lege ruimte is vaak net zo belangrijk als beschilderde ruimte.

9. Observeer je eigen reactie

Absolute kunst roept vaak geen verhaal op, maar een ervaring.

Vraag jezelf af:

  • voel ik rust?
  • spanning?
  • energie?
  • verwarring?
  • harmonie?

Er is geen goed of fout antwoord.

10. Zoek niet meteen naar betekenis

Veel mensen willen direct weten:

"Wat bedoelde de kunstenaar?"

Maar bij absolute kunst is een betere vraag:

"Hoe werkt dit schilderij op mij?"

De betekenis ontstaat vaak tijdens het kijken.

Een mogelijke manier van interpreteren

Je kunt een absolute kunstwerk stap voor stap benaderen:

  1. Beschrijven
    • Wat zie ik letterlijk?
  2. Analyseren
    • Hoe zijn kleur, vorm, lijn en compositie georganiseerd?
  3. Ervaren
    • Welke sfeer roept het werk op?
  4. Interpreteren
    • Welke gedachten of gevoelens ontstaan hierdoor?
  5. Reflecteren
    • Waarom roept juist dit werk deze reactie bij mij op?

Een voorbeeld

Stel je ziet een schilderij met:

  • drie grote blauwe vlakken;
  • een dunne rode verticale lijn;
  • veel wit;
  • nauwelijks textuur.

In plaats van te vragen:

"Wat stelt dit voor?"

kun je vragen:

  • Waarom is die rode lijn zo smal?
  • Waarom is er zoveel wit?
  • Waarom overheerst blauw?
  • Welke spanning ontstaat tussen horizontaal en verticaal?
  • Waarom voelt het werk rustig of juist onrustig?

Op die manier ontdek je dat het schilderij niet draait om een voorstelling, maar om de onderlinge relaties tussen de beeldende elementen.

Tot slot

Absolute kunst laat zich vaak niet "oplossen" zoals een raadsel. Ze nodigt uit tot aandachtig kijken, waarbij kleur, vorm, lijn, materiaal, ritme en compositie de hoofdrol spelen. De interpretatie is daarom geen zoektocht naar een verborgen verhaal, maar een onderzoek naar de visuele ervaring die het werk oproept. Juist doordat het niet verwijst naar een herkenbare werkelijkheid, ontstaat er ruimte voor een persoonlijke ontmoeting tussen het kunstwerk en de kijker. Dat maakt absolute kunst voor veel mensen uitdagend, maar ook bijzonder rijk aan mogelijkheden voor nieuwe inzichten.












 LEES JIJ JETJE'S DAG OOK AL?


 

Waar kunstenaars zich thuis voelen