Posts tonen met het label Concrete kunst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Concrete kunst. Alle posts tonen

maandag 4 februari 2019

Concrete kunst


KUNSTTERMEN  |  Concrete kunst


Kunst zonder verwijzing naar de werkelijkheid


Introductie door Theo van Doesburg

Concrete kunst is een kunststroming die zich volledig richt op vormen, lijnen, kleuren en compositie, zonder te verwijzen naar de zichtbare werkelijkheid. In tegenstelling tot veel andere kunstvormen probeert concrete kunst geen landschap, mens, dier of voorwerp af te beelden. Het kunstwerk is geen interpretatie van iets uit de buitenwereld, maar bestaat volledig uit zichzelf. De vorm, kleur en structuur vormen het onderwerp van het werk.

De term "concrete kunst" lijkt op het eerste gezicht misschien verwarrend. Veel mensen associëren het woord concreet met iets tastbaars of herkenbaars. Binnen de kunst betekent het echter juist het tegenovergestelde. Concrete kunst is niet gebaseerd op een bestaande werkelijkheid, maar op zuiver artistieke elementen die door de kunstenaar bewust worden samengesteld.

De oorsprong van de concrete kunst

De term werd in 1930 geïntroduceerd door Theo van Doesburg. In zijn manifest over concrete kunst stelde hij dat een kunstwerk volledig opgebouwd moest zijn uit autonome beeldelementen. Volgens Van Doesburg hoefde kunst geen voorstelling van de werkelijkheid te zijn. Een schilderij moest een zelfstandig object vormen dat uitsluitend bestond uit kleurvlakken, lijnen en geometrische vormen.

De ideeën van Van Doesburg sloten aan bij eerdere ontwikkelingen binnen stromingen zoals De Stijl, het constructivisme en het suprematisme. Kunstenaars zochten naar universele beeldtaal die los stond van persoonlijke emoties, religieuze onderwerpen of herkenbare afbeeldingen.

Kenmerken van concrete kunst

Concrete kunst is meestal eenvoudig te herkennen aan haar strakke en geometrische uitstraling. Vierkanten, rechthoeken, cirkels en lijnen vormen vaak de basis van een compositie. Kleuren worden bewust gekozen en zorgvuldig geordend.

Belangrijke kenmerken zijn:

  • Gebruik van geometrische vormen.
  • Heldere en vaak primaire kleuren.
  • Een mathematische of systematische opbouw.
  • Afwezigheid van herkenbare voorstellingen.
  • Nadruk op orde, balans en harmonie.
  • Objectiviteit in plaats van emotionele expressie.

De kunstenaar probeert geen verhaal te vertellen. Het kunstwerk hoeft geen symbolische betekenis te hebben en verwijst niet naar een achterliggende werkelijkheid. De compositie zelf staat centraal.

Belangrijke kunstenaars

Naast Theo van Doesburg hebben verschillende kunstenaars een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de concrete kunst. Onder hen bevinden zich Max Bill, Richard Paul Lohse en Josef Albers.

Hun werken kenmerken zich door een grote aandacht voor verhoudingen, ritme en kleurgebruik. Vaak werden wiskundige principes gebruikt als basis voor een compositie. Hierdoor ontstonden kunstwerken die tegelijkertijd rationeel en visueel aantrekkelijk zijn.

Invloed op design en architectuur

De invloed van concrete kunst reikt veel verder dan de schilderkunst alleen. De principes van eenvoud, helderheid en geometrie zijn terug te vinden in grafisch ontwerp, industriële vormgeving en architectuur.

Veel moderne logo's, affiches en huisstijlen maken gebruik van dezelfde visuele uitgangspunten. Ook binnen de architectuur zijn de nadruk op heldere vormen, symmetrie en functionele schoonheid duidelijk herkenbaar.

Daarnaast heeft concrete kunst invloed gehad op digitale vormgeving. De strakke composities en geometrische patronen sluiten goed aan bij moderne ontwerpsoftware en hedendaagse visuele communicatie.

Concrete kunst vandaag

Hoewel concrete kunst haar oorsprong heeft in het begin van de twintigste eeuw, blijft de stroming ook vandaag relevant. Veel hedendaagse kunstenaars experimenteren nog steeds met geometrische vormen, patronen en kleurrelaties. Daarnaast spreekt de heldere vormentaal een breed publiek aan doordat zij universeel en tijdloos is.

Concrete kunst laat zien dat een kunstwerk geen herkenbare voorstelling nodig heeft om krachtig te zijn. Door uitsluitend gebruik te maken van lijnen, vormen en kleuren ontstaat een beeldtaal die direct spreekt tot het oog. Juist deze eenvoud en helderheid maken concrete kunst tot een van de meest invloedrijke abstracte stromingen uit de moderne kunstgeschiedenis.

 


Kunstenaars

Stromingen en richtingen

Overige begrippen en termen

Kunstenaarsgereedschappen

Kunstenaarsmaterialen

korte berichten, nieuwe kunst etc


 LEES JIJ JETJE'S DAG OOK AL?


 

Waar kunstenaars zich thuis voelen

dinsdag 29 januari 2019

Absolute kunst

KUNSTTERMEN | Absolute kunst


Wat is absolute kunst dan wel concrete kunst?


Absolute kunst heeft niets herkenbaars mee

We spreken van absolute kunst als er in het getoonde kunstwerk echt niets concreets meer terug valt te vinden, zodat de afbeelding daarmee volledig hangt op de in het kunstwerk gebruikte technieken. Het mag duidelijk zijn dat daarmee de absolute kunst heel dicht tegen de abstracte kunst aan hangt.  Volgens de kunstenaar Adolf Hoelzel hebben we het hier over de kunstvorm, die het minste door de gebruikte technieken is beïnvloed. En ook daarmee lijkt er een link met de abstracte kunst te zijn, waar de techniek ook nauwelijks nog een rol speelt, maar waarbij het goed gebruiken van de juist techniek toch ondergeschikt is aan het uitdrukkingsvermogen van de kunstenaar.

Ook Kandinsy sluit zich bij deze benadering aan, hoewel hij wel inzag dat kleuren en vormen op zichzelf ook een doel hebben en als zodanig toch een hulpmiddel vormen om je uit te drukken. Ook met vormen en kleuren is een soort van taal mogelijk. 


Concrete kunst in plaats van absolute kunst

Sommige kunstenaars gebruikten ook de term "concrete kunst" waarbij eigenlijk min of meer hetzelfde als absolute kunst werd bedoeld.

Kenmerken absolute kunst

Kenmerkend bij absolute kunst is dat de werken bestaan uit gekleurde vlakken, die al dan niet met contrasterende lijnen van elkaar te scheiden zijn. Het schilderij stelt wat dat betreft in zekere zin wel iets voor, maar het is toch ook weer op een vervreemde manier weergegeven.

Piet Mondriaan en de absolute kunst

De schilderijen van Piet Mondriaan worden door sommige kunstcritici wel in de categorie van de "absolute kunst" geplaatst. Maar over die plaatsing is echter geen overeenstemming over. De meningen op dit punt lopen behoorlijk uiteen.  Andere critici zijn namelijk van mening dat Mondriaan veel meer tot de abstracte schilders gerekend moet worden. Het werk van Mondriaan was kennelijk zo vernieuwend dat het zich slecht in hokjes laat plaatsen, wat op zich natuurlijk alleen maar de kwaliteit van het werk van Mondriaan onderstreept.

Absolute kunst maakt veel discussie mogelijk 

Dit soort discussies is eigenlijk ook het grote probleem met absolute kunst.  Dat er zulke uitgesproken verschillen van mening en interpretatie mogelijk zijn, geeft natuurlijk al duidelijk aan dat de interpretatie van wat nu eigenlijk absolute kunst is, behoorlijk subjectief is. 

Het is moeilijk om het eigen gelijk in deze op de tafel te krijgen zodat de andere partij overtuigd raakt. 

Maar omgekeerd is het meestal ook heel lastig om het ongelijk van de andere partij aan te tonen. 

Daarvoor is dit gebied te weinig concreet en afgebakend. Maar dat de absolute kunst juist daardoor voor levendige discussies kan zorgen is wel zeker en als zodanig heeft het daarmee het eigen nut al meer dan voldoende aangetoond. 

Zelf een absoluut kunstwerk maken

De beste manier om je in de absolute kunst te verdiepen is altijd nog om er zelf mee aan de gang te gaan. Maar hoe begin je dan en waar let je op? 

Wanneer je een werk van absolute kunst wilt maken, vertrek je vanuit een heel ander uitgangspunt dan wanneer je een verhaal, landschap of maatschappelijk thema wilt schilderen. Bij absolute kunst staat de kunst zelf centraal. Niet de afbeelding, niet de boodschap en niet de herkenbaarheid, maar wel de werking van kleur, vorm, lijn, ritme, compositie, materiaal en ruimte.

Je begint daarom niet met de vraag: "Wat wil ik afbeelden?", maar met: "Welke visuele ervaring wil ik laten ontstaan?"

Een mogelijke werkwijze ziet er zo uit.

1. Laat het onderwerp los

Probeer bewust geen landschap, gezicht, bloem of object in gedachten te nemen. Zie het doek als een leeg speelveld waarop uitsluitend beeldende elementen met elkaar in relatie staan.

Vraag jezelf af:

  • Welke spanning zoek ik?
  • Welke rust wil ik oproepen?
  • Welke beweging wil ik zichtbaar maken?

2. Kies een beperkt uitgangspunt

Absolute kunst ontstaat vaak vanuit beperking.

Bijvoorbeeld:

  • alleen horizontale lijnen
  • uitsluitend cirkels
  • één kleur in verschillende tonen
  • alleen zwart en wit
  • herhaling van één vorm
  • uitsluitend dikke verfstructuur

Juist door beperkingen ontstaan verrassende mogelijkheden.

3. Bepaal je regels

Veel kunstenaars werken met een eigen systeem.

Voorbeelden:

  • elke vorm mag maar één keer voorkomen;
  • alle lijnen moeten elkaar raken;
  • de compositie groeit van links naar rechts;
  • iedere nieuwe kleur moet reageren op de vorige.

Zo ontstaat een intern logisch geheel.

4. Werk vanuit het schilderij zelf

Kijk voortdurend naar wat het doek nodig heeft.

Niet:

"Hier moet een boom komen."

Maar:

"Hier ontbreekt spanning."

Of:

"Dat vlak trekt te veel aandacht."

Het schilderij vertelt als het ware welke volgende stap nodig is.

5. Zoek naar evenwicht

Absolute kunst draait vaak om relaties tussen:

  • groot en klein
  • licht en donker
  • druk en leeg
  • warm en koud
  • glad en ruw
  • ritme en onderbreking

Het gaat niet om afzonderlijke vormen, maar om hun onderlinge werking.

6. Accepteer dat betekenis vanzelf ontstaat

Veel kunstenaars denken dat absolute kunst geen betekenis heeft.

Dat is niet helemaal waar.

Ze vertrekt niet vanuit betekenis, maar kijkers zullen er vrijwel altijd een betekenis in ontdekken. Dat hoeft de kunstenaar niet te sturen.

7. Blijf schrappen

Vraag jezelf steeds af:

  • Is dit element echt nodig?
  • Wordt het schilderij sterker zonder?
  • Kan het eenvoudiger?

Vaak wordt een werk krachtiger door iets weg te halen dan door iets toe te voegen.

8. Stop wanneer het werk zelfstandig is

Een interessant criterium is:

Kan het schilderij zichzelf dragen zonder uitleg?

Als het antwoord ja is, ben je waarschijnlijk dicht bij wat veel kunstenaars onder absolute kunst verstaan.

Een praktisch voorbeeld

Stel dat je besluit alleen met vier kleuren te werken:

  • wit
  • zwart
  • okergeel
  • ultramarijn

Je spreekt met jezelf af:

  • alleen rechthoeken;
  • geen diagonalen;
  • maximaal twintig vlakken;
  • ieder vlak moet invloed hebben op minstens twee andere vlakken.

Vervolgens bouw je het schilderij langzaam op. Niet omdat het ergens op moet lijken, maar omdat iedere nieuwe vorm de balans van het geheel verandert. Soms verwijder je een vlak weer, soms maak je een kleur lichter of donkerder. Uiteindelijk ontstaat een beeld dat volledig bestaat uit onderlinge verhoudingen. Het werk verwijst nergens naar buiten zichzelf; het is zijn eigen onderwerp.

Een andere manier om naar absolute kunst te kijken

Je kunt absolute kunst vergelijken met muziek zonder tekst. Een symfonie hoeft geen verhaal te vertellen om ontroerend of spannend te zijn. De betekenis ontstaat uit toonhoogte, ritme, dynamiek en harmonie.

Bij een schilderij gebeurt hetzelfde met kleur, lijn, vorm, textuur en compositie. De ervaring ontstaat door de onderlinge relaties van die elementen, niet doordat de kijker een herkenbaar onderwerp ziet.

Dat vraagt van de kunstenaar een andere houding. Je bent niet langer bezig met het weergeven van de werkelijkheid, maar met het onderzoeken van de mogelijkheden van het beeld zelf. Iedere penseelstreek is een beslissing over evenwicht, ritme en spanning. Vanuit die voortdurende dialoog tussen maker en doek kan een werk ontstaan dat volledig op eigen kracht bestaat: een schilderij dat niets hoeft uit te beelden om overtuigend te zijn.

Waar moet ik op letten als ik een stuk absolute kunst wil herkennen en interpreteren?

Een werk van absolute kunst vraagt om een andere manier van kijken dan een figuratief schilderij. Bij een landschap zoek je naar de afgebeelde plek, bij een portret naar de persoon en bij een historisch tafereel naar het verhaal. Bij absolute kunst zijn die vragen vaak minder relevant. De centrale vraag wordt: hoe werkt dit beeld als beeld?

Hier zijn de belangrijkste aandachtspunten.

1. Zoek niet direct naar een voorstelling

De eerste neiging is vaak om herkenbare vormen te zoeken.

  • "Dat lijkt op een boom."
  • "Ik zie een gezicht."
  • "Is dat een huis?"

Probeer die behoefte even los te laten. Ook als je toevallig iets herkent, hoeft dat niet de bedoeling van de kunstenaar te zijn.

Vraag jezelf liever af:

  • Waarom is deze vorm hier?
  • Hoe verhoudt deze vorm zich tot de rest?

2. Kijk naar de compositie

Compositie is vaak het fundament van absolute kunst.

Let op:

  • balans of juist onbalans;
  • symmetrie of asymmetrie;
  • open of gesloten compositie;
  • richting waarin je oog beweegt;
  • ritme van herhalingen.

Vraag jezelf af:

"Waar blijft mijn oog steeds terugkomen?"

3. Onderzoek de kleur

Kleur is nooit zomaar decoratie.

Kijk bijvoorbeeld naar:

  • warme tegenover koele kleuren;
  • complementaire contrasten;
  • verzadigde en gedempte kleuren;
  • grote en kleine kleurvlakken;
  • kleurverlopen.

Vraag jezelf af welke invloed de kleuren op je stemming hebben.

4. Bestudeer de vormen

Zijn de vormen:

  • geometrisch?
  • organisch?
  • strak?
  • grillig?
  • groot?
  • klein?
  • herhalend?

Vaak ontstaat de kracht juist uit de onderlinge verhouding tussen vormen.

5. Kijk naar de lijn

Lijnen bepalen beweging.

Zijn ze:

  • recht;
  • gebogen;
  • onderbroken;
  • krachtig;
  • dun;
  • dik?

Volg met je ogen waar de lijnen je naartoe leiden.

6. Bekijk het materiaal

Vraag jezelf af:

  • Is de verf dik of dun?
  • Zie je penseelstreken?
  • Is het oppervlak glad?
  • Is structuur belangrijk?

Bij absolute kunst kan de materie zelf onderdeel van het werk zijn.

7. Let op ritme

Veel abstracte en absolute kunst lijkt verrassend veel op muziek.

Zoek naar:

  • herhaling;
  • pauzes;
  • versnellingen;
  • vertragingen;
  • accenten.

Een schilderij kan een visueel ritme hebben zonder iets af te beelden.

8. Kijk naar de ruimte

Onderzoek:

  • lijkt het beeld diep?
  • of juist volledig vlak?
  • ontstaan er spanningen tussen voor- en achtergrond?
  • hoe wordt leegte gebruikt?

Lege ruimte is vaak net zo belangrijk als beschilderde ruimte.

9. Observeer je eigen reactie

Absolute kunst roept vaak geen verhaal op, maar een ervaring.

Vraag jezelf af:

  • voel ik rust?
  • spanning?
  • energie?
  • verwarring?
  • harmonie?

Er is geen goed of fout antwoord.

10. Zoek niet meteen naar betekenis

Veel mensen willen direct weten:

"Wat bedoelde de kunstenaar?"

Maar bij absolute kunst is een betere vraag:

"Hoe werkt dit schilderij op mij?"

De betekenis ontstaat vaak tijdens het kijken.

Een mogelijke manier van interpreteren

Je kunt een absolute kunstwerk stap voor stap benaderen:

  1. Beschrijven
    • Wat zie ik letterlijk?
  2. Analyseren
    • Hoe zijn kleur, vorm, lijn en compositie georganiseerd?
  3. Ervaren
    • Welke sfeer roept het werk op?
  4. Interpreteren
    • Welke gedachten of gevoelens ontstaan hierdoor?
  5. Reflecteren
    • Waarom roept juist dit werk deze reactie bij mij op?

Een voorbeeld

Stel je ziet een schilderij met:

  • drie grote blauwe vlakken;
  • een dunne rode verticale lijn;
  • veel wit;
  • nauwelijks textuur.

In plaats van te vragen:

"Wat stelt dit voor?"

kun je vragen:

  • Waarom is die rode lijn zo smal?
  • Waarom is er zoveel wit?
  • Waarom overheerst blauw?
  • Welke spanning ontstaat tussen horizontaal en verticaal?
  • Waarom voelt het werk rustig of juist onrustig?

Op die manier ontdek je dat het schilderij niet draait om een voorstelling, maar om de onderlinge relaties tussen de beeldende elementen.

Tot slot

Absolute kunst laat zich vaak niet "oplossen" zoals een raadsel. Ze nodigt uit tot aandachtig kijken, waarbij kleur, vorm, lijn, materiaal, ritme en compositie de hoofdrol spelen. De interpretatie is daarom geen zoektocht naar een verborgen verhaal, maar een onderzoek naar de visuele ervaring die het werk oproept. Juist doordat het niet verwijst naar een herkenbare werkelijkheid, ontstaat er ruimte voor een persoonlijke ontmoeting tussen het kunstwerk en de kijker. Dat maakt absolute kunst voor veel mensen uitdagend, maar ook bijzonder rijk aan mogelijkheden voor nieuwe inzichten.












 LEES JIJ JETJE'S DAG OOK AL?


 

Waar kunstenaars zich thuis voelen