KUNSTSTROMINGEN | Rococo

Rococo was een luchtiger opvolger van de barok

Van barok naar rococo

De rococo was een kunststroming die in de eerste helft van de achttiende eeuw ontstond als opvolger van de barok. Hoewel de rococo veel kenmerken van de barok overnam, ontwikkelde zij al snel een eigen karakter. Net als in de barok vinden we veel beweging, dynamiek en rijke decoraties terug. Toch is de sfeer binnen de rococo duidelijk anders. Waar de barok vaak groots, indrukwekkend en soms zelfs zwaar van toon was, koos de rococo voor elegantie, verfijning en levensvreugde.

De vrolijke kant van het leven

Een belangrijk kenmerk van de rococo is de aandacht voor plezier en ontspanning. Kunstenaars richtten zich minder op religieuze ernst of heroïsche gebeurtenissen en meer op de aangename kanten van het bestaan. Feesten, muziek, liefde, tuinen en ontmoetingen tussen mensen vormden populaire onderwerpen.

De kunst moest de toeschouwer niet alleen imponeren, maar ook vermaken. Hierdoor ontstonden schilderijen die vaak een speelse en romantische sfeer uitstralen. De kleuren werden lichter en zachter dan in de barok, waardoor de kunstwerken een vriendelijk en toegankelijk karakter kregen.

Fantasie en droombeelden

Binnen de rococo kregen fantasie en verbeelding een veel grotere rol dan voorheen. Kunstenaars lieten zich inspireren door droomachtige landschappen, mythologische figuren en idyllische voorstellingen. De werkelijkheid werd vaak mooier en aantrekkelijker voorgesteld dan zij werkelijk was.

Deze voorkeur voor fantasie gaf de rococo een bijzonder karakter. De kunstwerken lijken soms afkomstig uit een sprookjesachtige wereld waarin schoonheid, liefde en plezier centraal staan. Daarmee bracht de rococo een nieuwe vorm van lichtheid en elegantie in de Europese kunstgeschiedenis.

Achtergronden Rococo

De bron van de Rococo lag in Frankrijk onder invloed van Lodewijk de 15e. Vanuit Frankrijk begon deze stroming zich verder uit te verspreiden richting Duitsland en Oostenrijk.

Rococo was duidelijk luchtiger en speelser dan de Barok. Oorspronkelijk was Rococo eigenlijk een scheldwoord. Het woord was afgeleid van het drukke lijnenspel op bepaalde schelpen.

De schilder David gaf de Rococo daarom deze naam. De van oorsprong negatieve benaming is nu normaal geaccepteerd, zonder dat de gebruiker daar verdere associaties aan verbindt. Het is een stroming in de kunst. Niet meer, niet minder. Met een kwaliteitsoordeel heeft het niets meer te maken.

Kunstenaars lieten bij de Rococo het afbeelden van de werkelijkheid los. Men begon deze werkelijkheid meer te gebruiken als achtergrond voor meer prikkelende en speelse afbeeldingen. Deze afbeeldingen behoefden verder geen realiteitswaarde te hebben. Vaak waren ze puur decoratief.

Ook de scholing van kunstenaars bewoog zich steeds meer in deze richting.

Rococo komen we ook veel tegen in de interieurs. En daar staat de stijl bekend door een uitbundige versiering met heel veel krullen en draaiingen, bij voorkeur met heel veel bladgoud er op verwerkt.