Posts tonen met het label Orfisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Orfisme. Alle posts tonen

woensdag 16 november 2022

Postkubisme (1912 -1918)

KUNSTSTROMINGEN | Postkubisme (1912 -1918)


Postkubisme is daarbij een veel lossere variant van het kubisme.


Wat is het postkubisme

De term postkubisme wordt gebruikt voor de Parijse kubistische schilderkunst in de periode 1912 - 1918 die ontstaan is als een reactie op of een vorm van een confrontatie met het oorspronkelijke kubisme zoals we dat kennen van bijvoorbeeld Braque en Picasso.

Postkubisme is een lossere variant van het kubisme 

Postkubisme is daarbij een veel lossere variant van het kubisme. De decoratieve kant speelt veel nadrukkelijker een rol. Het originele kubisme legde zichzelf nogal wat regels op en we zien die dat strenge in in de leer niet terug bij het postkubisme. Zo worden gekozen voor een meer helder kleurgebruik. Zuivere kleuren worden in het postkubisme weer  geaccepteerd. Afbeeldingen worden meer herkenbaar. 



Kirchner. Vrouw in rode jurk

Wie vallen er onder het postkubisme?

Composities worden weer toegankelijker voor degene die de werken bekijkt. De term wordt vooral gebruikt voor een groep in Parijs wonende kunstschilders. Deze groep heeft een eigen kubistische aanpak van hun werk ontwikkelt. En deze manier van werken hebben ze ook langdurig genoeg volgehouden om toch van een soort eigen stijl te kunnen spreken.

Tot de aanhangers van de postkubistische stijl behoorden onder meer Henri Le Fauconnier, Léopold Survage, Marthe Donas,André Lhote en de gebroeders Duchamp.

Orfisme en Kirchner

Ook het Orfisme wordt als een vorm van het postkubisme gezien.  

Duitse expressionisten zoals bijvoorbeeld Kirchner gaven eveneens aan dat het postkubisme een rol gespeeld heeft in hun ontwikkeling. Dus ook buiten Parijs was de stroming wel degelijk bekend. 










 LEES JIJ JETJE'S DAG OOK AL?


 

Waar kunstenaars zich thuis voelen

woensdag 5 mei 2021

Sonia Delaunay-Terk

 

KUNSTENAARS | Sonia Delaunay-Terk


Pionier van het Modernisme, het Orfisme en het Simultanisme



Personalia Sonia Delaunay-Terk

  • Geboortejaar 1885
  • Geboorteplaats  Odessa
  • Jaar van overlijden 1979

Biografie

Sonia Delaunay-Terk (1885-1979) was een van de meest invloedrijke kunstenaars van de twintigste eeuw. Zij speelde een sleutelrol binnen het Modernisme en behoort tot de belangrijkste vernieuwers van de abstracte kunst. Haar werk omvat schilderkunst, textielontwerp, mode, grafische vormgeving, decoratieve kunst en monumentale wanddecoraties. Daarmee was zij een van de eerste kunstenaars die bewust de grenzen tussen beeldende kunst en toegepaste kunst liet vervagen.

Door haar vernieuwende gebruik van kleur, ritme en geometrische vormen heeft Sonia Delaunay een blijvende invloed uitgeoefend op zowel de kunstwereld als de wereld van design en mode. Haar werk wordt gezien als een van de belangrijkste bijdragen aan de Europese avant-garde van de twintigste eeuw.


Jeugd en opleiding

Sonia Delaunay werd geboren als Sarah Stern in Odessa, destijds onderdeel van het Russische Rijk en tegenwoordig gelegen in Oekraïne. Zij groeide op in een welgestelde Joodse familie en kreeg daardoor toegang tot een uitstekende opleiding.

Op jonge leeftijd verhuisde zij naar Sint-Petersburg, waar zij werd opgevoed door een rijke oom die haar culturele ontwikkeling sterk stimuleerde. Haar artistieke talent viel al vroeg op en in 1904 vertrok zij naar Karlsruhe in Duitsland om te studeren aan de kunstacademie.

Na haar opleiding verhuisde zij naar Parijs, dat in die periode het centrum van de internationale kunstwereld vormde. Daar kwam zij in contact met vernieuwende kunststromingen zoals:

  • Fauvisme;
  • Kubisme;
  • Postimpressionisme;
  • Symbolisme.

Deze invloeden vormden de basis voor haar latere artistieke ontwikkeling.


Het ontstaan van het Orfisme

In 1910 trouwde Sonia met de kunstenaar Robert Delaunay. Samen zouden zij uitgroeien tot een van de meest invloedrijke artistieke duo's van hun tijd.

Het echtpaar ontwikkelde een nieuwe kunststroming die bekend werd als het Orfisme. Deze term werd geïntroduceerd door de dichter en kunstcriticus Guillaume Apollinaire.

Het Orfisme bouwde voort op het Kubisme, maar legde veel meer nadruk op:

  • Kleur;
  • Ritme;
  • Licht;
  • Beweging;
  • Abstractie.

Voor Sonia vormde kleur de belangrijkste bouwsteen van kunst. Zij geloofde dat kleuren zelfstandig emoties konden oproepen en beweging konden suggereren zonder dat daarvoor herkenbare voorstellingen nodig waren.


Simultanisme

Sonia Delaunay ontwikkelde de ideeën van het Orfisme verder tot wat zij zelf Simultanisme noemde.

Deze benadering was gebaseerd op de theorie dat kleuren elkaar beïnvloeden wanneer zij naast elkaar worden geplaatst. Door contrasterende kleuren te combineren ontstond een gevoel van dynamiek, energie en beweging.


Belangrijke kenmerken van het Simultanisme 

  • Felle kleurcontrasten;
  • Geometrische vormen;
  • Ritmische composities;
  • Abstracte patronen;
  • Visuele beweging.

Deze benadering betekende een radicale breuk met de traditionele schilderkunst en vormde een belangrijke stap in de ontwikkeling van de abstracte kunst.


Schilderkunst en abstractie

Sonia Delaunay behoorde tot de eerste kunstenaars die volledig abstract werk maakten.

In haar schilderijen staan kleur en compositie centraal. Herkenbare onderwerpen verdwijnen vaak naar de achtergrond ten gunste van een dynamisch samenspel van vormen en kleuren.

Haar schilderkunst wordt gekenmerkt door:

  • Cirkelvormige composities;
  • Geometrische patronen;
  • Levendige kleuren;
  • Ritmische herhalingen;
  • Sterke visuele energie.

Deze werken behoren tot de vroegste voorbeelden van abstracte kunst in Europa.


Mode en textielontwerp

Een van de meest vernieuwende aspecten van Sonia Delaunay's carrière was haar werk binnen de mode- en textielwereld.

In de jaren twintig en dertig paste zij haar simultane kleurtheorieën toe op:

  • Stoffen;
  • Kleding;
  • Interieurs;
  • Tapijten;
  • Meubels.

Haar ontwerpen vielen op door hun:

  • Heldere kleuren;
  • Abstracte patronen;
  • Geometrische vormen;
  • Moderne uitstraling.

Hiermee doorbrak zij de traditionele scheiding tussen kunst en design.

Zij richtte zelfs een eigen modehuis op en verwierf internationale bekendheid met haar avant-gardistische ontwerpen.


Samenwerking met kunstenaars en schrijvers

Sonia Delaunay werkte samen met talrijke prominente figuren uit de avant-garde.

Onder haar opdrachtgevers en bewonderaars bevonden zich onder meer:

  • Tristan Tzara;
  • René Clair

Daarnaast ontwierp zij kostuums voor theaterproducties, balletten en films.

Deze multidisciplinaire aanpak maakte haar tot een van de meest veelzijdige kunstenaars van haar generatie.


Kunst in de openbare ruimte

Sonia Delaunay wilde kunst toegankelijk maken voor een breed publiek.

Daarom werkte zij niet uitsluitend voor galeries en verzamelaars, maar ook aan grootschalige projecten in de openbare ruimte.

Zij ontwierp onder andere:

  • Muurschilderingen;
  • Mozaïeken;
  • Decoratieve panelen;
  • Wereldtentoonstellingspaviljoens.

Met deze projecten bracht zij de principes van het Simultanisme naar een veel groter publiek.


Internationale erkenning

Gedurende haar lange carrière ontving Sonia Delaunay talrijke onderscheidingen.

Een historisch moment vond plaats in 1964, toen zij als eerste nog levende vrouwelijke kunstenaar werd geëerd met een grote retrospectieve tentoonstelling in het Musée du Louvre.

Deze tentoonstelling bevestigde haar status als een van de belangrijkste kunstenaars van de twintigste eeuw.

Haar werk werd internationaal gewaardeerd vanwege:

  • Artistieke vernieuwing;
  • Kleurgebruik;
  • Abstractie;
  • Multidisciplinair karakter;
  • Invloed op design en mode.


Latere jaren en nalatenschap

Ook op hoge leeftijd bleef Sonia Delaunay actief als kunstenaar.

In de jaren zestig en zeventig ontstond een hernieuwde belangstelling voor haar werk, mede dankzij de opkomst van abstracte kunst, Op Art en Minimal Art. Veel kunstenaars en ontwerpers herkenden in haar vroege experimenten ideeën die later opnieuw actueel zouden worden.

Haar invloed is zichtbaar binnen:

  • Abstracte kunst;
  • Grafisch ontwerp;
  • Mode;
  • Textielkunst;
  • Hedendaags design.

Tegenwoordig wordt zij beschouwd als een van de belangrijkste vrouwelijke kunstenaars uit de moderne kunstgeschiedenis.


Samenvattend

Sonia Delaunay-Terk was een visionaire kunstenaar die de grenzen tussen kunst, design en mode voorgoed veranderde. Als pionier van het Orfisme en grondlegger van het Simultanisme ontwikkelde zij een revolutionaire beeldtaal waarin kleur, ritme en beweging centraal stonden.

Haar werk heeft niet alleen de ontwikkeling van de abstracte kunst beïnvloed, maar ook de wereld van mode, grafisch ontwerp en interieurkunst. Met haar onuitputtelijke creativiteit en vernieuwingsdrang blijft Sonia Delaunay een van de meest inspirerende figuren van het Modernisme.

 

Stromingen

Sonia Delaunay-Terk wordt tot het Modernisme gerekend.


Robert Delaunay

 

KUNSTENAARS | Robert Delaunay


Meester van het Orfisme en de synthese van Kubisme en Futurisme



Personalia Robert Delaunay

  • Geboortejaar 1885
  • Geboorteplaats Parijs
  • Jaar van overlijden 1941

Robert Delaunay Eifeltoren

 

Biografie


Orfisme

Robert Delaunay (1885-1941) behoort tot de belangrijkste vernieuwers van de moderne kunst. Geboren op 12 april 1885 in Parijs en overleden op 25 oktober 1941 in Montpellier, speelde hij een sleutelrol in de ontwikkeling van de abstracte kunst van de twintigste eeuw. Hij wist elementen van het Kubisme en het Futurisme te combineren tot een geheel eigen stijl die bekend werd als het Orfisme.

Delaunay stond vooral bekend om zijn revolutionaire gebruik van kleur, licht en beweging. Waar veel kunstenaars zich richtten op vorm en structuur, zag Delaunay kleur als de belangrijkste drager van emotie, energie en dynamiek. Zijn werk vormde een belangrijke stap in de ontwikkeling van de abstracte kunst en beïnvloedde talloze kunstenaars binnen het Modernisme.

Vroege jaren en artistieke ontwikkeling


Robert Delaunay groeide op in Parijs, een stad die rond 1900 het centrum vormde van de internationale avant-garde. Hoewel hij geen uitgebreide academische kunstopleiding volgde, ontwikkelde hij zich door zelfstudie en door intensief contact met andere kunstenaars.

In zijn vroege werk experimenteerde hij met kleur, licht en compositie. Hij werd beïnvloed door het Neo-Impressionisme van kunstenaars als Georges Seurat en Paul Signac. Hun theorieën over kleurwerking en optische effecten zouden een blijvende invloed hebben op zijn artistieke visie.

Al snel raakte Delaunay geïnteresseerd in de nieuwste ontwikkelingen binnen de moderne kunst, met name het Kubisme en het Futurisme.

De invloed van het Kubisme


Het Kubisme, ontwikkeld door Pablo Picasso en Georges Braque, vormde een belangrijke inspiratiebron voor Delaunay.

Kubistische kunstenaars braken objecten op in geometrische vormen en bekeken onderwerpen vanuit meerdere gezichtspunten tegelijk. Delaunay nam deze benadering over, maar legde veel meer nadruk op kleur dan zijn kubistische collega's.

Waar Picasso en Braque vaak een ingetogen kleurenpalet gebruikten, koos Delaunay voor heldere, vibrerende kleuren die een gevoel van beweging en energie oproepen.

De invloed van het Futurisme


Ook het Futurisme speelde een belangrijke rol in Delaunay's ontwikkeling.

Deze Italiaanse kunststroming, vertegenwoordigd door kunstenaars als Umberto Boccioni en Giacomo Balla, richtte zich op snelheid, technologie en dynamiek.

Delaunay nam het idee van beweging over, maar vertaalde dit niet in mechanische vormen. In plaats daarvan gebruikte hij kleurcontrasten, ritmische patronen en cirkelvormige structuren om een gevoel van voortdurende beweging te creëren.


L'Équipe de Cardiff


Een belangrijk voorbeeld van de synthese tussen Kubisme en Futurisme is L'Équipe de Cardiff (1913).

Dit schilderij toont een rugbywedstrijd, maar de nadruk ligt niet op een realistische weergave van het sportevenement. In plaats daarvan gebruikt Delaunay gefragmenteerde vormen, sterke kleurcontrasten en dynamische composities om energie en beweging zichtbaar te maken.

Het werk laat zien hoe hij elementen van verschillende avant-gardistische stromingen wist te combineren tot een eigen beeldtaal.

Het ontstaan van het Orfisme

Delaunay's grootste bijdrage aan de kunstgeschiedenis is zonder twijfel het Orfisme.

De term werd geïntroduceerd door de dichter en kunstcriticus Guillaume Apollinaire om het werk van Robert Delaunay en zijn vrouw Sonia Delaunay te beschrijven.


Orfisme versus kubisme

Het Orfisme bouwde voort op het Kubisme, maar verschilde op belangrijke punten:
  • Kleur werd belangrijker dan vorm;
  • Emotionele beleving stond centraal;
  • Ritme en beweging speelden een grote rol;
  • Abstractie werd verder doorgevoerd;
  • Licht werd gezien als een zelfstandige beeldende kracht.
Het Orfisme wordt vaak beschouwd als een van de eerste volledig abstracte kunststromingen.


Kleur als hoofdonderwerp

Voor Delaunay was kleur veel meer dan een hulpmiddel om vormen zichtbaar te maken.

Hij geloofde dat kleuren zelfstandig konden functioneren en emoties konden oproepen zonder dat een herkenbaar onderwerp noodzakelijk was.

Geïnspireerd door wetenschappelijke kleurentheorieën onderzocht hij hoe kleuren elkaar beïnvloeden wanneer zij naast elkaar worden geplaatst. Deze ideeën vormden de basis van zijn beroemde serie Disques Simultanés.

In deze werken verdwijnen herkenbare voorstellingen vrijwel volledig en ontstaat een abstract spel van kleur, licht en beweging.

La Ville de Paris

Een van zijn bekendste schilderijen is La Ville de Paris (1910-1912).

In dit monumentale werk combineert Delaunay:

  • Moderne stadsgezichten;
  • Klassieke verwijzingen;
  • Kubistische vormopbouw;
  • Orfistische kleurharmonieën.

Het schilderij wordt gezien als een van de belangrijkste werken uit de vroege moderne kunst en markeert de overgang van figuratie naar abstractie.

Sonia Delaunay en artistieke samenwerking

Een belangrijk aspect van Robert Delaunay's carrière was zijn samenwerking met zijn vrouw Sonia Delaunay.

Samen ontwikkelden zij de principes van het Orfisme verder en pasten deze niet alleen toe in schilderkunst, maar ook in:
  • Mode;
  • Textielontwerp;
  • Grafische vormgeving;
  • Decoratieve kunst.
Hun gezamenlijke werk speelde een belangrijke rol in het vervagen van de grenzen tussen vrije kunst en toegepaste kunst.

Delaunay en het Modernisme

Robert Delaunay wordt algemeen beschouwd als een sleutelfiguur binnen het Modernisme.

Zijn kunst sloot aan bij de modernistische zoektocht naar:
  • Vernieuwing;
  • Experiment;
  • Abstractie;
  • Zelfstandige beeldtaal.
Hoewel hij soms in verband wordt gebracht met het Impressionisme vanwege zijn belangstelling voor licht en kleur, ging hij veel verder dan de impressionisten door kleur volledig los te maken van de zichtbare werkelijkheid.

Invloed en nalatenschap

De invloed van Robert Delaunay op de moderne kunst is enorm geweest.

Zijn ideeën beïnvloedden onder meer:
  • Abstracte kunst;
  • Constructivisme;
  • Futurisme;
  • Kinetische kunst;
  • Moderne vormgeving.
Kunstenaars uit heel Europa bestudeerden zijn kleurtheorieën en zijn experimentele benadering van abstractie.

Zijn werk bevindt zich tegenwoordig in belangrijke musea zoals het Centre Pompidou, het Museum of Modern Art en de Tate Modern.

Samenvattend

Robert Delaunay was een van de grote vernieuwers van de moderne kunst. Door de principes van het Kubisme en het Futurisme te combineren en verder te ontwikkelen binnen het Orfisme, creëerde hij een geheel nieuwe benadering van schilderkunst.

Zijn fascinatie voor kleur, licht en beweging leidde tot kunstwerken die niet alleen visueel indrukwekkend zijn, maar ook een belangrijke rol speelden in de ontwikkeling van de abstracte kunst. Samen met Sonia Delaunay legde hij de basis voor een kunstvorm waarin kleur zelf het onderwerp werd, een erfenis die nog altijd zichtbaar is in de hedendaagse kunst.

 Robert Delaunay wordt gezien als een schilder die de invloeden van het Kubisme en het Futurisme met elkaar wist te verbinden. Een goed voorbeeld daarvan is het schilderij L'equipe de Cardiff  (zie hier onder) waarin we kenmerken van beide stromingen aan kunnen treffen. 


L'equipe de Cardiff 

Het schilderij was een soort kubistisch futurisme dat door Apollinaire als een nieuwe kunstvorm werd gezien die hij het orfisme noemde.

Stromingen

Robert Delaunay wordt tot de volgende stromingen gerekend:



 


donderdag 9 april 2020

Rayonisme

KUNSTSTROMINGEN | Rayonisme: 


De Russische zoektocht naar beweging en licht


Een kleine maar opvallende kunststroming

Het rayonisme was een Russische kunststroming die ontstond aan het begin van de twintigste eeuw. Hoewel de beweging slechts een beperkte invloed heeft gehad op de internationale kunstwereld, vormt zij een interessante schakel tussen verschillende moderne kunststromingen. Het rayonisme combineerde invloeden uit het futurisme, het kubisme en het orfisme en probeerde een geheel nieuwe manier te vinden om beweging en energie zichtbaar te maken.

De naam rayonisme is afgeleid van het Franse woord rayon, dat straal betekent. Die stralen vormden het belangrijkste kenmerk van de stijl. De kunstenaars probeerden niet zozeer objecten zelf af te beelden, maar de lichtstralen en energieën die van die objecten uitgingen of erop weerkaatsten.

Daardoor ontstonden schilderijen die vaak sterk abstract aandoen en waarin diagonale lijnen een hoofdrol spelen.

De grondleggers van het rayonisme

De belangrijkste vertegenwoordigers van het rayonisme waren Mikhail Larionov en Natalia Goncharova.

Beide kunstenaars behoorden tot de Russische avant-garde en stonden open voor nieuwe ontwikkelingen binnen de Europese kunst. Zij bestudeerden het werk van futuristen, kubisten en andere vernieuwers, maar wilden tegelijkertijd een eigen artistieke richting ontwikkelen.

Larionov en Goncharova waren ervan overtuigd dat de traditionele schilderkunst te veel gericht was op de zichtbare werkelijkheid. Volgens hen moest kunst niet alleen tonen wat het oog ziet, maar ook de energie, beweging en dynamiek die achter de zichtbare wereld schuilgaan.

Het rayonisme werd hun poging om deze ideeën vorm te geven.

Invloeden van futurisme en kubisme

Het rayonisme ontstond niet uit het niets. De stroming bouwde voort op verschillende ontwikkelingen binnen de moderne kunst.

Van het futurisme namen de kunstenaars de fascinatie voor beweging over. Futuristische kunstenaars probeerden snelheid, dynamiek en de moderne wereld zichtbaar te maken. Het rayonisme sloot hierbij aan door beweging centraal te stellen.

Van het kubisme werd vooral het idee overgenomen dat een kunstwerk niet simpelweg een natuurgetrouwe afbeelding hoeft te zijn. Kubistische kunstenaars ontleedden objecten in geometrische vormen. Ook het rayonisme liet de traditionele voorstelling grotendeels los.

Daarnaast waren er invloeden van het orfisme zichtbaar. De belangstelling voor ritme, energie en abstracte composities speelde eveneens een belangrijke rol.

De kracht van de diagonale lijn

Het meest herkenbare kenmerk van het rayonisme is het gebruik van diagonale lijnen. Deze lijnen werden door de kunstenaars omschreven als stralen. Zij moesten de indruk wekken van licht, beweging en energie.

In veel rayonistische schilderijen lijken deze stralen door het hele beeld te schieten. Zij kruisen elkaar, overlappen elkaar en vormen complexe netwerken van lijnen. Hierdoor ontstaat een gevoel van dynamiek dat voortdurend de aandacht van de kijker trekt.

De kunstenaars probeerden daarmee niet alleen een bewegend object weer te geven, maar vooral de visuele indruk die dat object achterlaat. Het ging om reflecties, lichtbrekingen en energievelden die volgens hen deel uitmaakten van de werkelijkheid.

Een stap richting abstractie

Een belangrijk aspect van het rayonisme is dat herkenbare voorwerpen vaak naar de achtergrond verdwijnen. Hoewel sommige schilderijen nog verwijzingen bevatten naar mensen, dieren of landschappen, worden deze steeds minder belangrijk.

De nadruk ligt op de stralen zelf. Daardoor bewegen veel werken zich richting abstracte kunst. Voor de kunstenaars was dit een logische ontwikkeling. Zij wilden immers niet het object afbeelden, maar de energie die ervan uitgaat.

In die zin kan het rayonisme worden gezien als een van de vele experimenten die uiteindelijk hebben bijgedragen aan de opkomst van de abstracte kunst in de twintigste eeuw.

Waarom het rayonisme beperkt bleef

Ondanks de vernieuwende ideeën bleef het rayonisme een relatief kleine en lokale beweging. De stroming was sterk verbonden met de Russische avant-garde en kende slechts een beperkt aantal actieve kunstenaars.

Bovendien ontwikkelden veel kunstenaars zich al snel verder in andere richtingen. De snelle opeenvolging van nieuwe stromingen in het begin van de twintigste eeuw maakte het moeilijk voor het rayonisme om zich langdurig te vestigen.

Toch blijft het rayonisme interessant omdat het laat zien hoe kunstenaars voortdurend zochten naar nieuwe manieren om de moderne wereld weer te geven.

De betekenis van het rayonisme

Hoewel het rayonisme geen grote internationale beweging werd, heeft het wel een plaats binnen de kunstgeschiedenis verdiend. De stroming laat zien hoe kunstenaars experimenteerden met licht, beweging en abstractie in een periode van grote artistieke vernieuwing.

Door de nadruk te leggen op stralen, energie en dynamiek probeerden Larionov en Goncharova verder te kijken dan de zichtbare werkelijkheid. Hun werk vormt daarmee een boeiende bijdrage aan de ontwikkeling van de moderne kunst en de zoektocht naar nieuwe vormen van visuele expressie.

 

Orfisme

KUNSTSTROMINGEN | Orfisme: 

Kleur, beweging en muziek in de schilderkunst

Een bijzondere zijtak van de moderne kunst

Het orfisme is een relatief kleine maar interessante kunststroming uit het begin van de twintigste eeuw. Hoewel de stroming nooit veel aanhangers heeft gehad, speelde zij een rol in de ontwikkeling van de abstracte kunst. Het orfisme wordt meestal gezien als een onderstroming van het kubisme en het futurisme. De kunstenaars die zich ermee bezighielden probeerden kleur, beweging en ritme een centrale plaats te geven in hun werk.

De naam van de stroming verwijst naar Orpheus, een figuur uit de Griekse mythologie. Volgens de legende kon Orpheus met zijn muziek wilde dieren temmen en zelfs de natuur beïnvloeden. Deze verbinding tussen kunst, emotie en harmonie sprak de kunstenaars van het orfisme sterk aan.

Hoewel het orfisme als zelfstandige stroming slechts een korte bloeiperiode kende, vormde het een belangrijke stap in de overgang van figuratieve naar abstracte kunst.

Guillaume Apollinaire en de naamgeving

De term orfisme werd bedacht door de Franse dichter en kunstcriticus Guillaume Apollinaire. Hij zocht naar een manier om het werk van bepaalde moderne kunstenaars te beschrijven die zich weliswaar door het kubisme lieten inspireren, maar tegelijkertijd een heel eigen richting insloegen.

Apollinaire zag in hun werk een vorm van visuele muziek. Net zoals muziek gevoelens kan oproepen zonder concrete afbeeldingen te tonen, konden kleuren en vormen volgens hem een emotionele ervaring creëren zonder afhankelijk te zijn van herkenbare onderwerpen.

De verwijzing naar Orpheus sloot daar goed bij aan. Kunst moest niet alleen de zichtbare wereld weergeven, maar ook gevoelens, energie en harmonie overbrengen.

Robert en Sonia Delaunay

De belangrijkste vertegenwoordigers van het orfisme waren Robert Delaunay en Sonia Delaunay. Dit kunstenaarsduo ontwikkelde een beeldtaal waarin kleur de hoofdrol speelde.

Waar veel kubistische kunstenaars werkten met ingetogen tinten zoals grijs, bruin en oker, kozen de Delaunays juist voor heldere, krachtige kleuren. Hun schilderijen bevatten vaak rood, blauw, geel en andere intense kleurvlakken die direct de aandacht trekken.

Daarnaast maakten zij veel gebruik van cirkels, bogen en geometrische vormen. Deze vormen zorgden voor een gevoel van beweging en ritme. De composities lijken soms voortdurend in beweging te zijn, alsof de kleuren door het schilderij dansen.

De invloed van het kubisme

Het orfisme heeft duidelijke wortels in het kubisme. Net als kubistische kunstenaars braken de Delaunays objecten op in geometrische vormen en onderzochten zij verschillende manieren om ruimte weer te geven.

Toch zijn er belangrijke verschillen. Het kubisme richtte zich vooral op structuur, vorm en analyse. Kleur speelde daarbij vaak een ondergeschikte rol.

Het orfisme legde juist de nadruk op kleurbeleving. De kunstenaars geloofden dat kleuren een eigen kracht bezitten en emoties kunnen oproepen zonder dat daar herkenbare afbeeldingen voor nodig zijn.

Hierdoor ontstond een kunstvorm die veel vrijer en expressiever was dan het traditionele kubisme.

Verwantschap met het futurisme

Ook met het futurisme bestaan duidelijke overeenkomsten. De futuristen waren gefascineerd door beweging, snelheid en de moderne wereld. Zij probeerden dynamiek zichtbaar te maken in hun kunstwerken.

Het orfisme nam dit idee van beweging over, maar benaderde het op een andere manier. In plaats van machines, auto's en industriële ontwikkelingen af te beelden, gebruikten de kunstenaars kleur en vorm om beweging te suggereren.

Daardoor ontstonden schilderijen die een gevoel van energie uitstralen zonder dat er daadwerkelijk bewegende objecten zijn afgebeeld.

De theorie van de gelijktijdige contrasten

Een belangrijk onderdeel van het orfisme was het onderzoek naar kleurwerking. Hierbij speelde de theorie van de gelijktijdige contrasten een grote rol.

Volgens deze theorie beïnvloeden kleuren elkaar voortdurend wanneer zij naast elkaar worden geplaatst. Een kleur kan sterker, helderder of juist donkerder lijken afhankelijk van de kleuren die haar omringen.

De Delaunays experimenteerden intensief met deze verschijnselen. Door kleuren zorgvuldig naast elkaar te plaatsen creëerden zij vibrerende composities die bijna lijken te bewegen.

Deze belangstelling voor kleurtheorie maakte het orfisme tot een belangrijke voorloper van latere abstracte kunststromingen.

Een beperkte maar belangrijke stroming

Hoewel het orfisme nooit een grote beweging werd, heeft het wel invloed uitgeoefend op de ontwikkeling van de moderne kunst. De nadruk op kleur, ritme en abstractie inspireerde latere kunstenaars die verder wilden gaan dan de zichtbare werkelijkheid.

Bovendien liet het orfisme zien dat schilderkunst niet afhankelijk hoeft te zijn van herkenbare voorstellingen. Kleur en vorm kunnen op zichzelf al voldoende zijn om een krachtige artistieke ervaring op te roepen.

Daarmee vormt het orfisme een interessante schakel tussen het kubisme, het futurisme en de abstracte kunst van de twintigste eeuw.


Kunstenaars in het orfisme: