KUNSTENAARS | Antoine Pevsner

Sleutelfiguur in de ontwikkeling van de constructivistische beweging in het begin van de 20e eeuw

Personalia Antoine Pevsner

Geboortejaar 1886

Geboorteplaats Orel, Rusland

Jaar van overlijden 1962 in Parijs

Biografie

Antoine Pevsner was een in Rusland geboren Franse beeldhouwer en schilder die een sleutelfiguur was in de ontwikkeling van de constructivistische beweging in het begin van de 20e eeuw. Pevsner werd geboren in 1884 in Orel, Rusland en stierf in 1962 in Parijs, Frankrijk.

Sterk beïnvloed door Amedeo Modigliani

Pevsner studeerde kunst in Rusland en later in Parijs, waar hij werd beïnvloed door het werk van de kubisten en futuristen. Hij was lid van de Section d'Or-groep van kunstenaars in Parijs, waartoe ook kunstenaars als Juan Gris en Georges Valmier behoorden. Hij was een vriend en medewerker van de kunstenaar Amedeo Modigliani en de twee kunstenaars hadden een sterke invloed op elkaars werk.

Geometrische vormen en gebruik van industriële materialen

Pevsners werk kenmerkt zich door zijn geometrische vormen en het gebruik van industriële materialen zoals metaal en kunststof. Hij was geïnteresseerd in het idee om kunst te maken die machine-achtig en precies was, en hij probeerde de traditionele grenzen tussen beeldhouwkunst en architectuur te doorbreken. Hij gebruikte vaak een techniek genaamd "tubisme" waarin hij sculpturen en reliëfs creëerde door geometrische vormen samen te voegen die uit metalen platen waren gesneden. Hij wordt ook beschouwd als een van de eersten die de term "constructivisme" gebruikte om een nieuwe vorm van beeldhouwkunst te beschrijven.v

De architecturale projecten van Pevsner

In de jaren 1920 en 1930 reisde Pevsner veel door Europa en exposeerde zijn werk in vele belangrijke tentoonstellingen. Hij was ook betrokken bij het ontwerp van architecturale projecten en werkte samen met architecten zoals Le Corbusier. Pevsner's werk had een belangrijke invloed op de ontwikkeling van de constructivistische beweging, en zijn ideeën waren een belangrijke invloed op het werk van latere kunstenaars zoals Naum Gabo en Alexander Rodchenko. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste beeldhouwers van het begin van de 20e eeuw en zijn werk wordt nog steeds bestudeerd en bewonderd.

Wat is tubisme?

Tubisme is een term die wordt gebruikt om een specifieke vorm van kubisme te beschrijven, ontwikkeld door de Franse schilder Georges Valmier en de in Rusland geboren Franse beeldhouwer Antoine Pevsner. Het wordt gekenmerkt door het gebruik van cilindrische en buisvormige vormen, vaak gemaakt van metaal, om het onderwerp weer te geven. De techniek is vergelijkbaar met die van "Cubesm" maar in plaats van kubussen gebruikt het buisvormige vormen.

Tubisme moet zorgen voor beweging en dynamiek

De kunstenaars die deze "tubisme" techniek gebruikten, probeerden een gevoel van beweging en dynamiek in hun werk te creëren, en het gebruik van buisvormige vormen was bedoeld om een gevoel van het machine-achtige en industriële over te brengen. Vooral het gebruik van metaal was bedoeld om de technologische vooruitgang van die tijd te weerspiegelen. Pevsner wordt beschouwd als een van de eersten die de term "Tubisme" gebruikte om deze nieuwe vorm van beeldhouwkunst te beschrijven.

Stromingen

Antoine Pevsner wordt tot het Modernisme gerekend.

Kunstenaars

Stromingen en richtingen

Overige begrippen en termen

Kunstenaarsgereedschappen

Kunstenaarsmaterialen

korte berichten, nieuwe kunst etc

LEES JIJ JETJE'S DAG OOK AL?

Waar kunstenaars zich thuis voelen

KUNSTTERMEN | De Parijse school

Een verzamelnaam voor een bijzondere periode

De Parijse school: een smeltkroes van kunstenaars en ideeën

De Parijse school, beter bekend onder de Franse naam École de Paris, was geen kunststroming met vaste regels of een gezamenlijke stijl. Het was eerder een verzamelnaam voor een grote groep kunstenaars die tijdens het interbellum, de periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, in Parijs woonden en werkten. In deze jaren groeide Parijs uit tot het belangrijkste centrum van de moderne kunst. Kunstenaars uit heel Europa en daarbuiten trokken naar de Franse hoofdstad in de hoop zich artistiek te ontwikkelen en deel uit te maken van een bruisende creatieve gemeenschap.

Hoewel de kunstenaars van de École de Paris vaak sterk van elkaar verschilden, werden zij verbonden door hun aanwezigheid in dezelfde stad. Parijs bood een unieke omgeving waarin experiment, vernieuwing en artistieke vrijheid centraal stonden.

Parijs als magneet voor kunstenaars

Aan het begin van de twintigste eeuw was Parijs de onbetwiste hoofdstad van de kunstwereld. Jonge kunstenaars kwamen uit alle windstreken naar de stad om inspiratie op te doen, lessen te volgen en contacten te leggen. Vooral de wijken Montmartre en Montparnasse werden bekende ontmoetingsplaatsen voor schilders, beeldhouwers, schrijvers en dichters.

Veel kunstenaars arriveerden met hoge verwachtingen. Zij hoopten gelijkgestemden te ontmoeten en deel uit te maken van een vernieuwende beweging. In de praktijk bleek echter dat veel kunstenaars juist hun eigen weg gingen. Het individuele experiment stond vaak centraal. Hierdoor ontstond geen duidelijke gezamenlijke stijl, maar juist een grote verscheidenheid aan artistieke benaderingen.

Tot de bekendste namen die met de École de Paris worden verbonden behoren Henri Matisse en Pablo Picasso. Hoewel zij elk hun eigen artistieke ontwikkeling doormaakten, droegen zij sterk bij aan het internationale aanzien van Parijs als kunstcentrum.

Geen gezamenlijke stijl of ideologie

Wat de Parijse school bijzonder maakt, is juist het ontbreken van een gemeenschappelijke artistieke of politieke agenda. Anders dan bijvoorbeeld het surrealisme of het kubisme kende de École de Paris geen manifest, geen leider en geen vaste uitgangspunten.

De kunstenaars waren afkomstig uit verschillende landen, culturen en achtergronden. Hun stijlen varieerden van figuratief tot bijna abstract. Ook hun persoonlijke overtuigingen liepen sterk uiteen. Sommigen hielden zich bezig met maatschappelijke vraagstukken, terwijl anderen zich uitsluitend richtten op vorm, kleur en compositie.

Toch is er een zekere overeenkomst zichtbaar in veel van de werken uit deze periode. Veel kunstenaars bleven de zichtbare werkelijkheid als uitgangspunt gebruiken. Portretten, landschappen en vooral vrouwelijke modellen vormden populaire onderwerpen.

Een bloeiende kunstmarkt

Een belangrijke reden waarom zoveel kunstenaars naar Parijs trokken, was de aanwezigheid van een levendige kunsthandel. De stad beschikte over talloze galerieën, kunsthandelaren en verzamelaars die voortdurend op zoek waren naar nieuw talent.

Voor kunstenaars bood dit kansen om hun werk te verkopen en bekendheid te verwerven. De aanwezigheid van een groot netwerk van verzamelaars zorgde ervoor dat vernieuwende kunst sneller een publiek kon vinden dan in veel andere Europese steden.

Daardoor ontstond een dynamisch kunstklimaat waarin kunstenaars elkaar inspireerden en tegelijkertijd met elkaar concurreerden.

Internationale kunstenaars en nieuwe invloeden

De École de Paris was bijzonder internationaal van karakter. Onder de kunstenaars bevonden zich veel immigranten, waaronder een groot aantal Joodse kunstenaars uit Oost-Europa. Zij brachten nieuwe ideeën, technieken en culturele invloeden mee naar Parijs.

Een van de bekendste vertegenwoordigers was de in Rusland geboren Chaïm Soutine. Zijn expressieve schilderstijl en krachtige penseelvoering zouden later invloed uitoefenen op het abstract expressionisme. Ook Marc Chagall, eveneens afkomstig uit Oost-Europa, wist zijn persoonlijke herinneringen, dromen en folklore om te zetten in kleurrijke en poëtische kunstwerken.

Een andere beroemde naam is Amedeo Modigliani. Zijn karakteristieke portretten met langgerekte gezichten en elegante vormen behoren tegenwoordig tot de meest herkenbare werken uit deze periode.

De betekenis van de École de Paris

Hoewel de Parijse school geen echte kunststroming was, heeft zij een enorme invloed gehad op de ontwikkeling van de moderne kunst. De École de Paris bracht kunstenaars uit verschillende landen en tradities samen in één creatieve omgeving. Hierdoor ontstond een unieke uitwisseling van ideeën die de kunst van de twintigste eeuw blijvend heeft beïnvloed.

De kracht van de Parijse school lag niet in een gezamenlijke stijl, maar juist in de vrijheid om te experimenteren en een eigen artistieke stem te ontwikkelen. Daarmee werd Parijs gedurende het interbellum een van de belangrijkste broedplaatsen van artistieke vernieuwing.

Bekende kunstenaars in de Parijse school: